Autor Wątek: "Appetite For Destruction" - o rodzeniu się arcydzieła  (Przeczytany 600 razy)

0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

Offline naileajordan

  • Atittude
  • ******
  • Wiadomości: 1204
  • Płeć: Kobieta
  • "So never mind the darkness"
  • Respect: +1001
"Appetite For Destruction" - o rodzeniu się arcydzieła
« dnia: Luty 26, 2017, 05:43:15 pm »
+8
Guns N' Roses: "Appetite For Destruction"
O rodzeniu się rockowego arcydzieła


Artykuł z 11 grudnia 2016


Brudne mieszkania, striptizerki, alkohol i narkotyki, kosztowne wybryki i częste kłótnie, ustawiczne eksplozje talentu i dążenie do samounicestwienia, 370 tysięcy dolarów i narowiste, wymykające się z karbów charaktery, ocierające się o psychozę… oto co złożyło się na legendarny debiutancki album Guns N’ Roses – grupy krańcowo nieprzewidywalnych muzyków, którzy po siedmiu miesiącach narkotycznych ekscesów, nagrywania dziesiątek demówek i rzadkich występów napotkali na swej drodze producenta Mike’a Clinka i odważyli się wypłynąć na głębokie wody. Owoc? „Appetite for Destruction”.

Mówimy o jednym z najważniejszych i najlepiej sprzedających się albumów w dziejach muzyki rockowej, który rozszedł się w nakładzie 30 milionów egzemplarzy, z czego tylko 18 milionów sprzedano w Stanach Zjednoczonych. Zresztą „Appetite” do dzisiaj pozostaje najsłynniejszym albumem zespołu. Został on sklasyfikowany na czwartym miejscu listy 100 najlepszych albumów debiutanckich magazynu Rolling Stone, a także na 62 miejscu listy 500 najlepszych albumów wszech czasów. Znalazł się ponadto w książce „1001 Albums You Must Hear Before You Die” (1955-2010) Roberta Dimery’ego. 

Cofnijmy się jednak w czasie.
Wyobraźcie sobie schyłek lat osiemdziesiątych w Stanach Zjednoczonych. Wyobraźcie sobie panująca tam ówcześnie atmosferę, zdeterminowaną przez kontrowersyjną prezydenturę Ronalda Reagana, widmo AIDS i rosnącą popularność MTV.

W Los Angeles, na rogu ulic Cienega i Fountain, stał dość obskurny budynek. Na parterze mieściło się zaniedbane mieszkanie, złożone z dwóch sypialni, dwóch łazienek i małej kuchni. W tym właśnie mieszkaniu rozbrzmiewała zupełnie nowa muzyka, a pięcioro zbuntowanych młodych ludzi, pędzących żywot pośród niebezpiecznych uzależnień i genialnych pomysłów, stworzyło album składający się z samych nieśmiertelnych kawałków. Kimże byli ci ludzie? Oto oni: Izzy Stradlin i Slash, dwaj dopełniający się gitarzyści o krańcowo różnych osobowościach, kapryśny, ale charyzmatyczny Axl Rose, a do tego perkusista Steven Adler i basista Duff McKagan.       

Jednym z pierwszych arcydzieł był kawałek „Mr. Brownstone”. Pewnego wieczoru Izzy, jego dziewczyna i Slash siedzieli we troje w kuchni, narzekając na swoich dealerów. Izzy, jak to się często zdarzało, podsunął pomysł na piosenkę, a potem przyjaciele zapisali tekst na papierowej torebce po chlebie i przedstawili do Axlowi, który swoim zwyczajem wyczarował do kawałka doskonałą melodię.     
Proces twórczy bywał bardzo burzliwy: wybryki wszystkich członków zespołu powodowały poważne poślizgi i nieporozumienia, a porywy twórczego zapału przeplatały się z narkotykowymi ekscesami, nieraz ściągając na siebie uwagę policji.
Zdecydowani realizować swoje marzenia, przyjaciele szybko postanowili przenieść się do innego – bardziej odpowiadającego ich stylowi życia – lokum, gdzie mogliby dopracować kolejne kawałki. W takich oto okolicznościach narodził się jeden z ich największych sukcesów. Pewnego wieczoru Slash siedział na podłodze, tworząc gitarowe riffy. Wkrótce dołączył do niego Izzy. Duff dorzucił od siebie partie basowe, Steven – perkusyjne, a następnego popołudnia Axl napisał coś w rodzaju ody do swojej ówczesnej dziewczyny, Erin. Tym sposobem powstał jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów w historii muzyki rockowej – „Sweet Child O’ Mine”.

Zanim debiutancki album uzyskał ostateczny kształt i znalazł producenta, w orbicie zespołu pozostawało wiele mniej lub bardziej znanych osobistości. Paul Stanley, członek KISS, podówczas tylko aspirujący do roli producenta, dostrzegł wielki potencjał „Welcome To The Jungle”, ale jednocześnie ostro ją skrytykował za brak „odpowiedniej struktury” i „wpadającego w ucho refrenu”.

Axl Rose napisał tekst do otwierającej album piosenki pod wpływem spotkania z bezdomnym człowiekiem, który, chcąc go wystraszyć, wrzasnął: „You know where you are? You’re in the jungle, baby! You gonna die!”.

Stanley był tak głęboko przekonany, że zdoła ulepszyć utwór, iż pewnego wieczoru pojawił się na zorganizowanej przez Geffen imprezie, na której występowali Gunsi, i zmusił technika dźwięku, aby pozwolił mu „majstrować” przy nagraniu. Dowiedziawszy się o tym, członkowie zespołu wpadli w furię. Nie zraziło to jednak Stanleya, który pojawił się na kolejnym występie grupy, tym razem w cieszącym się złą sławą Raji’s. Pamiątką po tamtym wieczorze jest słynne zdjęcie.
Kolejną nietuzinkową i kontrowersyjną postacią, jaka orbitowała wtedy wokół zespołu, był ówczesny przyjaciel Axla, pokryty tatuażami pisarz Del James. Axl darzył go wielkim szacunkiem, a jedno z krótkich opowiadań Jamesa stało się inspiracją do napisania utworu „November Rain”. Del James dość długo współpracował z Guns N’ Roses i wniósł swój wkład w powstanie kilku teledysków. „November Rain” (którego pierwotna wersja trwała 18 minut) ujrzał światło dzienne w Sound City Studios, przy współpracy z Mannym Charltonem, gitarzystą Nazareth.

W czasie pierwszej sesji nagraniowej powstały „You Could Be Mine”, „Perfect Crime” oraz wiele innych demówek. „Don’t Cry” i „Welcome To The Jungle” zostały nagrane w Hollywood Sound – studiu, gdzie muzycy Led Zeppelin nagrali drugi album.
Na kartach swojej biografii Slash opisał, jak wielu trudności nastręczyło mu nagranie „Sweet Child O’ Mine”. Wynikały one w głównej mierze z tego, że nikt nie mógł dać mu sygnału do rozpoczęcia piosenki. „Nie było żadnego uderzenia pałeczki. (…) To było jak zgadywanka: siedziałem w sali nagrań, zaczynałem grać i miałem nadzieję, że współbrzmię z innymi instrumentami”. Kawałek został zmiksowany w tradycyjny sposób, bez użycia technologii cyfrowej. Muzycy postanowili nagrać swoje partie oddzielnie. Slash spędzał w studiu przede wszystkim popołudnia i wieczory, skrupulatny Axl śpiewał do późnych godzin nocnych. Producent, Mike Clinck, poświęcał zespołowi nawet osiemnaście godzin dziennie.

Kiedy materiał w końcu był gotowy, nadeszła pora, aby sprawdzić, czy Guns N’ Roses sprawdzi się w występach na żywo. Pierwsze koncerty odbyły się w Anglii, w Marquee Club, gdzie wcześniej gościły takie sławy, jak Who, David Bowie czy Sex Pistols. Axl i spółka przybyli do Londynu jako nikomu nieznany zespół i podczas jednego z pierwszych koncertów zdecydowali się zagrać „Knocking On Heavens Door”. Ich występy okazały się sukcesem i po powrocie do Los Angeles prace nad wydaniem albumu znacząco przyśpieszyły. Teraz brakowało już tylko tytułu i okładki.
W udzielonym w roku 2011 wywiadzie Axl przyznał, że początkowo planował umieścić na okładce zdjęcie katastrofy wahadłowca Challenger, które w 1986 roku pojawiło się w „Timesie”, ale ludzie z Geffen uznali ten pomysł za chybiony.


W odpowiedzi Rose zaproponował rysunek Roberta Williamsa, przedstawiający robota-gwałciciela i leżącą na ziemi kobietę. Producent zgodził się na to rozwiązanie, zwłaszcza że pasowało ono jak ulał do tytułu albumu ,„Appetite For Destruction”, jednak makabryczny rysunek wywołał falę protestów, a właściciele sklepów muzycznych zagrozili, że jeśli nie otrzymają innej okładki, zastąpią ją… brązową kopertą. 


„Wybawcą” okazał się pewien poznany w Hell House człowiek, który wykonał obraz przedstawiający duży krzyż z czaszkami Axla i spółki na wierzchołkach. Oryginalna wersja albumu miała strony „G” i „R”, zamiast klasycznych „A” i „B”. Pierwszych sześć piosenek, tych ze strony „G”, dotyczyło ekscesów muzyków i ich burzliwego życia (była to tak zwana strona „Guns”), a sześć ostatnich, ze strony „R”, koncentrowało się wokół spraw uczuciowych i seksu (strona „Roses”).


Album ukazał się 21 lipca 1987 roku, w niezbyt fortunnym, wydawałoby się, momencie. W tamtym okresie (a dokładniej mówiąc: od października poprzedniego roku) na listach przebojów królował Bon Jovi ze swoim „Livin On A Prayer”, triumfy święcili też giganci pokroju Whitesnake, Bryana Adamsa, Aerosmith, Whitney Houston czy Madonny.

Na kilka dni przed wyruszeniem w trasę promująca krążek Gunsi nakręcili teledysk do „Welcome To The Jungle”. Trasa trwała parę miesięcy, a wkrótce potem rozpoczęły się kolejne. Popularność zespołu znacznie wzrosła, koncerty zaczęły się w szybkim tempie mnożyć. Axl i spółka grali w tamtym czasie jako support Alice Cooper, Iron Maiden i Aerosmith.       
Do oszałamiającego sukcesu zespołu przyczyniły się zapewne teledysk do „Sweet Child O’ Mine”, raz po raz puszczany na MTV, oraz ciągła obecność w radiu. Gunsi zyskali taki rozgłos, że redaktorzy Rolling Stone zmienili plany i zamiast, zgodnie z pierwotnym założeniem, poświęcić tytułowy artykuł Aerosmith, poświęcili go Guns N’ Roses. Właśnie podczas trasy z Aerosmith powstał teledysk do „Paradise City”, nakręcony częściowo podczas występu na Giant Stadium w New Jersey, a częściowo – w Castle Donington w Anglii.

“Appetite For Destruction”, mimo swego niezbyt fortunnego debiutu, utrzymał się na amerykańskiej liście przebojów przez 147 tygodni. Charakterystyczny, zapadający w pamięć styl, pełen przebłysków geniuszu, sprawił, że mamy tu do czynienia nie tyle z piosenkami, ile raczej z hymnem udręczonej młodości, pulsującym tym, o czym w głębi duszy marzą młodzi ludzie wszystkich epok: potężnymi emocjami.     


Źródło: http://spaziorock.it/speciale.php?id=guns-n-roses-appetite-for-destruction-speciale 
« Ostatnia zmiana: Luty 27, 2017, 11:06:14 am wysłana przez naileajordan »
"Robiłem to w najlepszej wierze, jak mówił jeden gentleman, który uśmiercił swą żonę, gdyż była z nim nieszczęśliwa."

Offline sunsetstrip

  • Better
  • *******
  • Wiadomości: 3433
  • 12000 postow
  • Respect: +1983
Odp: "Appetite For Destruction" - o rodzeniu się arcydzieła
« Odpowiedź #1 dnia: Luty 26, 2017, 06:13:48 pm »
+4
Cytuj
November Rain” (którego pierwotna wersja trwała 18 minut) ujrzał światło dzienne w Sound City Studios, przy współpracy z Mannym Charltonem, gitarzystą Nazareth.


Charlton nie tylko nagral przed Slashem gitary do NR, ale takze byl rozwazany jako potencjalny producent AFD - w koncu zostal nim Mike Clink

te demowki zostaly nagrane w 1986, w obecnosci Charltona

mowi o tym tez w tym wywiadzie, niestety to tylko urwany fragment rozmowy

! No longer available


Side 1: Think About You/Welcome to the Jungle (with false start)/Don’t Cry/Nice Boys/Back Off Bitch/Anything Goes/Mama Kin/Heartbreak Hotel/Instrumental/Jumping Jack Flash/Jumping Jack Flash (acoustic jam)/Nightrain – East Coast Junkie/Think About You (partial, same version) Side 2: Out Ta Get Me/Rocket Queen/Nightrain/My Michelle/You’re Crazy/Paradise City/Move To The City/November Rain/Shadow Of Your Love/Reckless Life/Rocket Queen (partial, same version.)

http://recordmecca.com/item-archives/guns-n-roses-original-1986-demo-tape-from-earliest-sessions/

Offline naileajordan

  • Atittude
  • ******
  • Wiadomości: 1204
  • Płeć: Kobieta
  • "So never mind the darkness"
  • Respect: +1001
Odp: "Appetite For Destruction" - o rodzeniu się arcydzieła
« Odpowiedź #2 dnia: Luty 28, 2017, 12:08:25 pm »
0
Uwielbiam takie perełki.

Mam zapytanie do mądrych głów tego Forum.
Tłumacząc fragment dotyczący "WTTJ", zaczęłam szperać tu i ówdzie i w różnych źródłach (których już nie pomnę - dużo tego było) doszukałam się różnych - czasami sprzecznych i mylących - informacji na temat genezy piosenki. Utwór powstał w Seattle, ale spotkanie z tym bezdomnym człowiekiem miało miejsce w Nowym Jorku, czy tak? Bo, jak pisałam, różne strony różnie podają. 
 
 
"Robiłem to w najlepszej wierze, jak mówił jeden gentleman, który uśmiercił swą żonę, gdyż była z nim nieszczęśliwa."

Offline sunsetstrip

  • Better
  • *******
  • Wiadomości: 3433
  • 12000 postow
  • Respect: +1983
Odp: "Appetite For Destruction" - o rodzeniu się arcydzieła
« Odpowiedź #3 dnia: Luty 28, 2017, 05:36:08 pm »
+1
Axl napisal slowa w Seattle, ale piosenka jest o LA jak twierdzi Izzy, a 'you know where you are' pochodzi od prawdziwej historii ktora wydarzyla sie w NY.

Co do muzyki, jest kilka wersji, wiec sie nie wypowiem.

http://www.w-axl-rose.com/Articles/Art_HitParader_Mar_1988.html

! No longer available

 

Melissa Reese: „Bałam się spotkania ze Slashem i Duffem” [gunsnroses]

Zaczęty przez naileajordan

Odpowiedzi: 12
Wyświetleń: 967
Ostatnia wiadomość Listopad 09, 2017, 09:36:10 pm
wysłana przez sunsetstrip
Billy Howerdel: Przy ChD nauczyłem się etyki pracy

Zaczęty przez sunsetstrip

Odpowiedzi: 1
Wyświetleń: 220
Ostatnia wiadomość Wrzesień 21, 2017, 09:47:49 am
wysłana przez Meximax
Sean Beavan: Axl wcielał się w rolę komika

Zaczęty przez sunsetstrip

Odpowiedzi: 0
Wyświetleń: 184
Ostatnia wiadomość Wrzesień 19, 2017, 11:57:32 pm
wysłana przez sunsetstrip
GNR - Soundtrack for Destruction

Zaczęty przez mikus666

Odpowiedzi: 2
Wyświetleń: 948
Ostatnia wiadomość Styczeń 30, 2016, 12:29:34 pm
wysłana przez hkt
Reckless Life - A Graphic Novel" - fragmenty wstępu do włoskiego wydania

Zaczęty przez naileajordan

Odpowiedzi: 0
Wyświetleń: 195
Ostatnia wiadomość Sierpień 21, 2017, 12:45:06 am
wysłana przez naileajordan